در طول سالهایی که در کنار کسبوکارهای مختلف فعالیت کردهام، به یک نتیجه مهم رسیدهام:
بسیاری از مدیران تصور میکنند بزرگترین مانع رشد کسبوکار، کمبود سرمایه یا بازار است؛ در حالی که رشد واقعی از داخل سازمان آغاز میشود، نه از بازار.
سه سال همراهی با نالینو برای من صرفاً یک پروژه مشاورهای نبود؛ بلکه تجربهای ارزشمند از راهبری یک کسبوکار خانوادگی موفق در مسیر تحول و توسعه بود.
نالینو به عنوان یکی از برندهای شناختهشده صنعت لوازم آشپزخانه و ظروف چدن ایران، سالها اعتبار، اعتماد و جایگاه خود را در بازار به دست آورده است. کارخانه این مجموعه در شهرک صنعتی عباسآباد فعالیت میکند و محصولات آن در بسیاری از خانههای ایرانی حضور دارد.
زمانی که همکاری ما آغاز شد، شرکت از نظر تولید، کیفیت محصول و اعتبار بازار در شرایط مطلوبی قرار داشت؛ اما مدیران مجموعه به خوبی میدانستند که برای ورود به مرحله جدید رشد، باید فراتر از موفقیتهای گذشته حرکت کنند.
از همان روزهای نخست، یکی از مهمترین نقاط قوت این پروژه، استقبال و همراهی مدیران شرکت با فرآیند توسعه بود.
برخلاف بسیاری از سازمانها که در برابر تغییر مقاومت میکنند، در نالینو ارادهای جدی برای یادگیری، اصلاح و حرکت به سمت آینده وجود داشت.
در رأس این مجموعه، حضور پدر خانواده به عنوان بنیانگذار و یکی از سرمایههای ارزشمند سازمان، نقش مهمی در موفقیت این مسیر داشت. تجربه چندین ساله، شناخت عمیق بازار و اعتبار حرفهای ایشان پشتوانهای ارزشمند برای تصمیمات سازمان بود.
در کنار این تجربه گرانبها، نسل جدید مدیریت نیز با نگاه توسعهگرا، دغدغه تحول دیجیتال، توسعه بازار، برندینگ و گسترش فعالیتهای سازمان را دنبال میکرد.
در بسیاری از کسبوکارهای خانوادگی، تفاوت نگاه میان نسلها به یک چالش جدی تبدیل میشود؛ اما در نالینو اتفاق متفاوتی رخ داد.
پدر خانواده با وجود تجربه گسترده مدیریتی، همواره با سعه صدر به دیدگاههای جدید گوش میداد و فرصت آزمودن ایدههای نو را فراهم میکرد. از سوی دیگر نسل جدید نیز احترام به تجربه و سرمایه دانشی گذشته را حفظ کرده بود.
همین تعامل ارزشمند باعث شد اختلاف دیدگاهها به جای تبدیل شدن به مانع، به فرصتی برای تصمیمگیریهای بهتر تبدیل شود.
در بسیاری از جلسات مدیریتی، نقش من صرفاً ارائه راهکار نبود.
زیرا اعتقاد دارم:
گاهی نقش مشاور ارائه راهکار نیست؛ ایجاد گفتوگو میان افرادی است که هر دو حق دارند.
در این جلسات تلاش میکردیم به جای تمرکز بر افراد، بر منافع سازمان تمرکز کنیم.
هیچکدام از دیدگاهها اشتباه نبودند.
فقط لازم بود زبان مشترکی میان تجربه گذشته و چشمانداز آینده شکل بگیرد.
یکی از اصولی که از ابتدای همکاری بر آن تأکید داشتیم این بود:
هیچ تحول پایداری با شوک ایجاد نمیشود؛ تغییر باید مرحله به مرحله و قابل هضم باشد.
به همین دلیل مسیر توسعه را به صورت گامبهگام طراحی کردیم.
در مرحله نخست، اصلاح و بهبود فرآیندهای سازمانی در دستور کار قرار گرفت.
در ادامه، تمرکز بر توسعه بازار و توسعه برند قرار گرفت.
برنامههای متعددی برای افزایش دیدهشدن برند طراحی و اجرا شد.
حضور در نمایشگاههای بینالمللی، توسعه ارتباطات تجاری و ایجاد فرصتهای جدید بازار بخشی از این مسیر بود.
در حوزه برندینگ نیز اقدامات مؤثری انجام شد.
اجرای تبلیغات تلویزیونی، حضور در رسانههای ملی، کمپینهای محیطی و بیلبوردهای شهری موجب شد برند نالینو بیش از گذشته در معرض دید مخاطبان قرار گیرد.
همزمان توسعه دیجیتال نیز به عنوان یکی از محورهای مهم رشد سازمان دنبال شد.
زیرا معتقدم:
بسیاری از مدیران دنبال افزایش فروش هستند؛ در حالی که سازمانشان هنوز ظرفیت تحمل رشد را ندارد.
و همچنین:
قبل از توسعه بازار، باید زیرساخت توسعه را ساخت.
به همین دلیل توسعه دیجیتال صرفاً به معنای فعالیت در فضای مجازی نبود؛ بلکه به معنای ایجاد زیرساختهای لازم برای رشد پایدار و مدیریت بهتر آینده سازمان بود.
یکی از بخشهای ارزشمند همکاری ما نیز توسعه رویکرد مسئولیت اجتماعی برند بود.
در جلسات راهبری به این جمعبندی رسیدیم که برندهای بزرگ تنها با فروش بیشتر ماندگار نمیشوند.
بلکه با تأثیرگذاری مثبت بر جامعه ماندگار میشوند.
بر همین اساس، برنامههای مسئولیت اجتماعی در دستور کار قرار گرفت.
حضور و حمایت از پروژههای آگاهیبخشی محیط زیستی، از جمله موضوع حفاظت از لاکپشت پوزهعقابی و مشارکت در برنامههای رسانهای مرتبط، بخشی از این مسیر بود.
چرا که باور داریم:
برندهای ماندگار فقط محصول تولید نمیکنند؛ فرهنگ و اعتماد تولید میکنند.
در کنار این اقدامات، نگاه سلامتمحور نیز به عنوان یکی از محورهای آینده برند توسعه یافت.
موضوعی که امروز برای مصرفکنندگان آگاه اهمیت ویژهای دارد و میتواند مزیت رقابتی مهمی برای برندهای تولیدی ایجاد کند.
پس از سه سال همراهی، دستاورد اصلی این همکاری را تنها در شاخصهای تجاری نمیبینم.
ارزشمندترین اتفاق، شکلگیری بلوغ مدیریتی بیشتر، تقویت گفتوگو میان نسلها، توسعه نگاه سیستمی و آمادگی سازمان برای ورود به مرحلهای بزرگتر از رشد بود.
من همواره اعتقاد داشتهام:
من کسبوکارها را بزرگ نمیکنم؛ به آنها کمک میکنم برای بزرگ شدن آماده شوند.
و تجربه نالینو یکی از نمونههای موفق این نگاه است.
کسبوکارهایی که میخواهند ماندگار بمانند، باید بتوانند تجربه گذشته را حفظ کنند و همزمان آینده را بسازند.
نالینو نشان داد که موفقیت زمانی اتفاق میافتد که تجربه و نوآوری در برابر یکدیگر قرار نگیرند، بلکه در کنار یکدیگر حرکت کنند.
و این شاید مهمترین درسی باشد که از این سه سال همکاری ارزشمند به یادگار مانده است.
